Eutanasia e control da vida

People protest in Madrid demanding freedom for dignified... : Fotografía de noticiasFonte: O Salto

Resultado de imagen de imagen beatriz gimeno podemos

Por Beatriz Gimeno. *

(Tradución ao galego: Delfina Álvarez Otero)

O debate sobre a eutanasia volve á primeira liña política co suicidio asistido de María José Carrasco e fainos reflexionar sobre as relacións entre a vida como feito biolóxico, a vida encarnada na persoa con dereitos e autonomía, o poder (os partidos) e a súa relación con ámbalas dúas cousas.

Paga a pena unha certa consideración pensar que, en momentos electorais, cando se supón que os partidos políticos non se atreven a separarse un momento da demoscopia, neste asunto, en cambio, todos eles (excepto Podemos) negáronse –en reiteradas ocasións– a lexislar no sentido que está pedindo case o 80% da poboación. Algo moi nuclear, entón, ten que xogarse aí cando os partidos ou as relixións que representan ao poder político e económico opóñense a calquera cousa que signifique recoñecer o poder dos suxeitos sobre as súas vidas, e cando a esquerda medrosa –o PSOE– di que si en campaña para rexeitar logo, cando podería aprobalo, calquera proposta nese sentido. E mentres, a dor sucede. E este debate non é só sobre a eutanasia, senón que ten que ver co debate sobre o aborto, a experimentación con células nai, a fecundación artificial, a posibilidade de drogarse para evitar a dor física ou psicolóxico, etcétera.

Cando falamos dunha nena embarazada dun feto anacefálico á que se lle obriga a parir e logo a aleitar a ese bebé destinado á morte, ou cando falamos dunha persoa que nos derradeiros días da súa vida pide morrer porque xa non soporta a dor nin a vida, unha vida que nin sequera pode arrebatarse a si mesma, estamos a falar do mesmo: do poder. Hai un compoñente evidente do poder patriarcal no primeiro caso, de disposición do corpo das mulleres e de control da súa sexualidade, pero non é só iso. Ámbalas dúas cousas teñen que ver coa maquinaria de control da vida, coas condicións de produción do discurso sobre a vida e de como estes discursos mestúranse coa política.

Os grupos conservadores buscan aparecer neste debate como grupos de defensa radical da vida, pero defenden unha vida desposuída de dereitos

Non esquezamos tampouco que sabemos dabondo que ningunha persoa rica morre entre dores e ningunha delas ten problemas para atopar quen lle fornezan o que necesita cando o necesita, do mesmo xeito que si xamais se coñeceu o caso dunha adolescente rica embarazada non é porque isto non ocorra, senón porque as ricas acceden ao aborto sempre que o necesitan. O poder móstrase sobre quen pode mostrarse, non se crean os mecanismos de poder para que aqueles que o manteñen se opriman a si mesmos.

E xa sabemos, grazas a Foucault entre outros, que a política de poder e control sobre os corpos cambiou na modernidade no sentido ao que agora nos enfrontamos. O poder non estaba interesado na conservación da vida cando era a súa prerrogativa destruír os corpos. De feito, a Igrexa non considerou un pecado grave o aborto até ben entrado o século XIX, até o pontificado de Pío IX, concretamente. Antes diso, a Igrexa non se preocupaba polo aborto e moitos pais considerárono un pecado venial e até preferíbel a moitos outros dos que puidese cometer unha muller.

A Igrexa comeza a preocuparse polo embrión só cando as mulleres comezan a emanciparse da influencia daquela nas súas vidas. Do mesmo xeito, o poder non tiña como obxectivo conservar a vida de ninguén cando podía destruíla case ao seu antollo e facelo, ademais, no medio dos tormentos máis terríbeis. O soberano era o dono dos corpos dos seus súbitos e eses corpos podían ser torturados, desmembrados, queimados. O poder absoluto dispoñía dos corpos absolutamente.

A partir do século XVII, coa chegada da modernidade, aparece o discurso dos dereitos e cada suxeito comeza a aparecer como dono da súa vida e do seu corpo. O poder absoluto decae e comézase a poñer límites ao dereito deste sobre os corpos. Cando o Estado perde a capacidade de decisión e control sobre o suxeito, porque este adquire dereitos, e a vida do individuo convértese nun dereito deste; cando xa non falamos de calquera clase de vida, senón dunha vida con dereitos, entón o poder comeza a virar e pasa de dispoñer do poder de arrebatar a vida ao poder de obrigar a mantela custe o que custe, mesmo a costa da vontade do propio suxeito. Só cando os viventes pasan a ser persoas con dereitos, cando asumen características de autodeterminación e conciencia de si mesmos (primeiro os ricos, despois todos os homes, máis adiante as mulleres) é cando, gradualmente, o poder, xa sexa o poder político ou o relixioso, comeza a preocuparse obsesivamente pola vida. E isto non ocorre só como nova manifestación do poder (o poder sempre ten que manifestarse), senón tamén para enmascarar que non entendemos o mesmo por “vida”.

Sabemos dabondo que ningunha persoa rica morre entre dores e ningunha delas ten problemas para atopar quen lle fornezan o que necesita cando o necesita

Fronte á reivindicación de dereitos propia da modernidade e á consolidación dalgúns deles logo da II Guerra Mundial, o poder capitalista asume defender a defensa da vida (mesmo fetichizala) unicamente como preservación biolóxica, sen que importen as condicións nas que devandita vida se desenvolve. Porque do debate sobre a eutanasia de María José Carrasco saen dous fíos de debate. Un é o da eutanasia propiamente dita e outro é o das condicións de vida desa muller completamente abandonada á súa sorte polo Estado, e dependente da bondade, neste caso, do seu marido.

Os grupos conservadores buscan aparecer neste debate “e desde o seu inicio” como grupos de defensa radical da vida, pero defenden unha vida desposuída de dereitos. Xa non é só a prohibición do aborto, senón o control que se exerce sobre os corpos femininos a través da regulación dos embarazos cando se están aprobando leis que poden levar ao cárcere a mulleres embarazadas por conducir de xeito imprudente, ou por fumar ou por beber; ou a prohibición non só da eutanasia activa, senón de calquera analxésico que combatendo de xeito efectivo a dor puidese acurtar unha vida xa terminal, ou mesmo a sospeita que se fai recaer sobre calquera fármaco que combata efectivamente a dor.

Así, dáse o aparente paradoxo de que os grupos a prol dos dereitos (humanos) enfróntanse aos chamados provida, que en realidade son anti eses mesmos dereitos. O debate faise bascular entón cara onde non parece importar a calidade da vida, senón só o mantemento da mesma a calquera prezo e por riba da propia vontade do individuo, da súa dor e da súa liberdade. Enfróntanse os que ven na vida un campo de dignidade, posibilidade de felicidade e benestar fronte aos que defenden a vida como feito biolóxico obxecto de control. Dereitos/dignidade fronte a control e regulación.

O capitalismo converte a morte nun tabú mentres finxe enfaticamente que a defensa da vida é o principal mandato do Estado de dereito

É evidente que os que se chaman a si mesmos provida non queren que esas vidas sexan vivíbeis, senón que é ao contrario; quen máis contribúen a degradar a vida humana até limites insoportábeis aparecen logo como defensores sen concesións da mesma. Como se expresaría o poder se non é demostrando que se controlan os corpos e as vidas? E, con todo, hai excepcións; e esas excepcións artéllanse ao xeito capitalista: non temos dereito a dispoñer dos nosos corpos ou as nosas vidas, non podemos beber embarazadas, nin combater a dor extrema con drogas, nin matarnos ou amputarnos, pero podemos facer case calquera cousa cos nosos corpos se iso supón poñelos ao servizo do mercado e tratalos (tratarnos) como unha empresa.

Podemos vender (nos), vender partes dos nosos corpos, podemos amputarnos se é para normativizarnos ou converternos nun produto, podemos drogarnos se é para consumir. E o Estado (os Estados) poden matar, arroxar ao mar, matar de fame, contaminar todo aquilo que fai a vida posíbel.

O capitalismo converte a morte nun tabú mentres finxe enfaticamente que a defensa da vida é o principal mandato do Estado de dereito. Porque o chamado Estado de dereito non proporciona xa dereitos, porque non pode sequera regular a economía, é polo que se empeña aínda en regular a vida biolóxica dos suxeitos obsesivamente e así, ao centrarse na vida biolóxica non ter que abordar o que a maioría chamamos vida e que é a que defendemos: a vida boa para vivila.

* Beatriz Gimeno é deputada por Podemos na Asemblea de Madrid e responsábel da área de igualdade de Podemos na Comunidade de Madrid

Anuncios

España podería pagar 8000 millóns de euros a investidores estranxeiros polas súas medidas en materia enerxética

cabeceraweb_NOTCI

* A campaña Non aos Tratados de Comercio e Investimento publico en castelán é un informe que analiza as demandas de investidores contra Estados perante tribunais de arbitraxe utilizando o Tratado sobre a Carta da Enerxía

* España é o país máis demandado baixo este tratado, segundo revela o informe, que se acompaña dun suplemento que profunda nas 45 demandas contra o Estado español

* Este tratado xa está sendo utilizado para desafiar medidas contra os combustibles fósiles e supón unha ameaza para a loita contra o cambio climático e unha transición energética baseada na xustiza climática

O informe “Un Tratado para gobernalos a todos”, asinado por tres investigadoras do Corporate Europe Observatory (CEO) e do Transnational Institute (TNI), acaba de publicarse por primeira vez en castelán.

O informe pon de manifesto que o Tratado sobre a Carta da Enerxía (TCE) é unha ferramenta capital para empresas pantasma, investidores financeiros especulativos e corporacións asociadas á enerxía contaminante. Devandito tratado, asinado a día de hoxe por 51 países de Europa e Asia e que abrangue especificamente o sector da enerxía, permite aos investidores demandar aos Estados asinantes por medidas lexislativas que poidan prexudicar as súas “expectativas lexítimas”.

Xunto ao informe, a campaña “Non aos Tratados de Comercio e Investimento” publicouse un suplemento con información actualizada sobre as demandas de investidores estranxeiros a España no marco do TCE. A investigación revela que, das 45 demandas que invocaron ao Tratado sobre a Carta da Enerxía, sete foron decididas a favor do investidor, o que se traduce nunha perda de 687 millóns de euros.

Devandita cantidade equivale a case o total do orzamento para Cultura e Educación, practicamente o dobre do destinado a incentivar o acceso á vivenda e á metade do orzamento destinado a “Desenvolvemento do medio rural”, como figura nos Orzamentos Xerais do Estado de 2018. Asemade, se os investidores gañasen todas as demandas, o Estado tería que pagar máis de 8.000 millóns de euros de diñeiro público en concepto de indemnizacións aos investidores e gastos en defensa legal.

O suplemento tamén inclúe unha análise do contexto político no que se enmarcan as demandas ao Estado español e as futuras consecuencias do pagamento de devanditas demandas, así como os intereses políticos e empresariais en xogo. Entre as súas conclusións salienta o feito de que, malia que as demandas a España son por recortes no sector de enerxía renovable, no 87 % dos casos o investidor demandante é un investidor financeiro especulativo, non unha empresa de enerxía renovable. Ademais, o 48 % das demandas foron presentadas por empresas que tamén teñen investimentos en sectores contaminantes como o do carbón, petróleo, gas ou nuclear.

Segundo o informe de CEO e o TNI, noutros países, grandes empresas de petróleo, gas e carbón xa recorreron ao tratado para impugnar políticas que favorecían as enerxías renovables, prohibían a explotación de petróleo, aplicaban impostos aos combustibles fósiles e introducían regulamentacións ambientais. Con estes antecedentes, é moi probable que o TCE siga sendo utilizado para litigar contra aqueles gobernos que aproben medidas para combater o cambio climático e reducir a pobreza enerxética, entorpecendo o camiño cara a unha transición enerxética xusta.

A crise ambiental global, os límites do planeta, a pobreza enerxética e a necesidade de equidade social fan imprescindible e urxente que se lexisle poñendo os dereitos humanos e a xustiza ambiental no centro das políticas públicas. Porén, o presente informe e o suplemento sobre o caso español poñen de relevo que, para que sexa posible, é imprescindible que España saia do Tratado sobre a Carta da Enerxía,como xa fixo Italia en 2015 e que se finalicen o resto de tratados de investimento que permiten a arbitraxe de investimento.

DEFENDEMOS OS DEREITOS PARA AS PERSOAS E OBRIGAS PARA AS MULTINACIONAIS E BERRAMOS: STOP ISDS!

32890392666_f71ea25b39_o-1-1920x720

Ao presidente da Comisión Europea, a presidencia do consello da UE, representantes dos Estados Membro da UE e membros do Parlamento Europeo.

“Os acordos de comercio e investimento de hoxe outorgan ás empresas transnacionais dereitos especiais de gran alcance e o acceso a un sistema paralelo de xustiza para facelos valer.

Pedimos á UE e aos Estados membro poñer fin a estes privilexios saíndo dos tratados de comercio e investimento existentes que conteñan o ISDS ou outro mecanismos parecido, e a non asinar novos tratados deste calado no futuro.

Tamén pedimos á UE e os Estados Membro apoiar o establecemento dun tratado vinculante das Nacións Unidas sobre empresas transnacionais e outras empresas con respecto aos Dereitos Humanos para poñer fin á impunidade corporativa.

A UE e os Estados membro deben incluír nas súas leis o deber das empresas transnacionais a respectar os dereitos sociais, económicos e ambientais en todas as súas actividades no mundo.

As persoas afectadas polas actividades das empresas transnacionais teñen que ter garantido o acceso á xustiza.”

DEMOCRACIA E PARTICIPACIÓN

URNA_SUGERENCIAS_CIERRE_METACRILATO

*     Óscar Lomba

 

Moitos partidos políticos en Galicia convertéronse en verdadeiras organizacións oligárquicas, onde se adoptan decisións de xeito excluínte, con liturxias cesaristas, sen ter en conta a opinión da militancia e onde esta só é consultada para lexitimar políticas e resolucións xa tomadas en círculos pequenos. Nestes partidos, as elites controlan de xeito férreo o poder, non facilitan a participación de todos os grupos nas definicións programáticas ou na elección das candidatas e candidatos e as bases militantes carecen de mecanismos para premiar ou castigar aos seus líderes se estes non cumpren coas súas promesas electorais, os seus programas de goberno ou os seus compromisos internos. Eses partidos caracterízanse por ter baixos niveis de democracia interna, malia repetir incansablemente a súa vocación democrática.

A presenza de partidos con desenvolvementos organizativos e procesos de decisión colectiva pouco participativos non impediu a normalización de sistemas oligárquicos en Galicia e no conxunto de territorios do Estado español. Tralos procesos de renovación e suposta rexeneración democrática derivados da irrupción do movemento indignado e o 15M, a maioría dos partidos preocupáronse por renovar o discurso e democratizar as practicas internas para poder competir na area electoral e maximizar os seus beneficios nas urnas. Porén finalmente terminaron descoidando novamente a transparencia dos seus procedementos, a opinión da súa militancia e a inclusión dos diversos subgrupos nos seus procesos internos. A crenza máis común supoño que debe ser que a democracia interna non aumenta as posibilidades de éxito nas eleccións. Para gañar eleccións necesítanse altos niveis de disciplina e cohesión interna, mostrar un partido unido e homoxéneo perante o electorado, o cal vai a contramán do pluralismo e a posibilidade de disidencia, requisitos fundamentais para a democratización dos partidos.

O crecente descrédito dos partidos políticos perante a opinión pública e as erráticas xestións de moitos deles en contextos de crises económicas profundas, levaron a algúns a crer que a reforma dos partidos e a súa democratización interna son centrais para asegurar a vitalidade da democracia e a gobernabilidade nos municipios, nas cidades, vilas e aldeas. Sen partidos transparentes, incluíntes e responsables ante os seus membros (e ante a sociedade), a distancia entre organizacións partidistas e cidadáns increméntase. Por iso, un reto indispensable para mellorar o rendemento dos sistemas democráticos está en mellorar o funcionamento interno dos partidos e o seu xeito de vincularse coas institucións e coa cidadanía.

Por iso decidín un día entrar en PODEMOS GALICIA e apoiar decididamente os proxectos cidadáns de base e as candidaturas de unidade popular porque estaba convencido de que a cidadanía organizada necesitaban gañar eleccións para sobrevivir e, para iso, era necesario enfrontarse ao desafío da democracia interna e o respecto ás formas. Cada vez é máis importante “o que se fai” e, fundamentalmente, “como se fai”. É certo que algúns dos retos aos que se enfrontan na actualidade os partidos de masas e as organizacións populares teñen moito de normativo e voluntarista.

A democracia interna preséntase como unha panacea difícil de alcanzar. Aínda así, o sistema democrático necesita de partidos áxiles, participativos e transparentes; que xeren confianza e eficientes na representación das demandas da cidadanía e efectivos na xestión de goberno. Calquera esforzo orientado cara a súa democratización é pouco, aínda cando non se saiba moi ben que é o que se pode atopar ao final do camiño. Partidos excesivamente democráticos poden resultar ingobernables pero partidos non democráticos estragan a confianza da cidadanía cara a eles e a calidade do propio sistema democrático.

Unha das principais dificultades ao tratar o tema da democracia interna ten que ver coa súa definición. Que é a democracia interna? De momento non hai un único xeito de definila, tendo en conta que depende do enfoque no cal cada un se sitúe. Adoita asociarse ao que debería ser un “bo partido” e toma diferentes facianas segundo sexa a definición de democracia que un defenda. Aínda así, hai un mínimo. A “democracia interna” nun partido supón a adopción dos principios deste sistema político no interior da organización. Desde unha perspectiva pluralista iso significa a inclusión do criterio de competencia, adopción de valores democráticos tales como a liberdade de expresión e a liberdade de elección para os seus membros e, xa que logo, utilizar mecanismos competitivos no proceso de toma de decisións, a participación da afiliación na formación da vontade partidista e a existencia de canles que permitan o exercicio efectivo do control político.

Creo que MAREA DE VIGO debería esforzarse por cumprir unha serie de requisitos:

* Garantir a igualdade entre as afiliadas/os e a protección dos dereitos fundamentais no exercicio da súa liberdade de expresión e opinión;

* Establecer mecanismos efectivos de selección das candidatas e candidatos a cargos de representación orgánicos e institucionais en procesos democráticos competitivos e con todas as garantías.

* Participación dos afiliados nos órganos de goberno, sen discriminación ningunha na representación dos diversos grupos que integran a organización

* Xerar unha activa influencia das diversas persoas e grupos na discusión e conformación das posicións programáticas e elaboración das propostas da Marea de Vigo e nas decisións comúns que esta tome;

* Respecto do principio de maioría, que faga que as decisións sexan tomadas en función da agregación maioritaria das vontades individuais e garantías para as minorías;

* E control efectivo por parte da militancia dos dirixentes, a través de procesos que castiguen ou premien aos que toman determinadas decisións.

PODEMOS VIGO creo que aprendeu a facer ben as cousas e por iso teñen o meu apoio e o meu voto. Espero que a súa influencia en Marea de Vigo axude a conformar un movemento de masas que artelle unha verdadeira alternativa transformadora en Vigo.

Aproveito este espazo para reiterar o meu agradecemento á militancia. Grazas aos 204 inscritos e inscritas que apoiaron a miña candidatura nas primarias de PODEMOS e de paso informo que por motivos alleos á miña vontade debo renunciar a ocupar o posto da lista que as mencionadas inscritas e inscritos de PODEMOS Vigo tiñan decidido que debía ocupar. O consenso de vontades das diferentes organizacións que conforman Marea de Vigo conduciu a este desenlace e a miña decisión foi renunciar a estar entre os 11 primeiros postos da lista, para facilitar a negociación de PODEMOS Vigo co resto de actores (Esquerda Unida, Anova, Equo…).

Grazas a toda a militancia e inscrit@s de PODEMOS en Vigo que destes o voso apoio a miña candidatura nas primarias municipais!

Volveremos a vernos en vindeiros procesos e prometo non ceder no futuro ás presións alleas á vontade da nosa militancia!

 

Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA

untitled (18)

 

Apuntes preliminares sobre a guerra nas redes contra Venezuela

Fonte: Portal Alba (Alianza Bolivariana para os Pobos da nosa América)

Tradución ao galego: Alberte Cid García.

O #23F aporta a primeira gran evidencia de que a esquerda no continente aprende a defenderse e facerlle fronte á guerra de nova xeración.

Hai demasiado canonazo nas redes aínda e quizais é cedo para facer unha avaliación razoada sobre os recentes acontecementos en Venezuela desde o punto de vista das accións ofensivas en redes, pero é posible entrever algúns eixos dunha batalla pola disputa de sentido que, ao meu xuízo, gañaron as forzas progresistas con ampla marxe.

Comparto só unhas notas e unhas medicións preliminares que permiten adiantar algúns conceptos que median a disputa entre Estados Unidos e América Latina polo territorio dixital e que se expresaron en torno ao Día D #23F.

A sala situacional de EEUU contra Venezuela instalouse en Cúcuta

En Venezuela marcha unha provocación dirixida persoalmente polo imperio estadounidense (…) non cabe dúbida de que Trump pretende montar un golpe de Estado no país”, afirmou o Presidente Nicolás Maduro o pasado 24 de xaneiro, e os feitos non fixeron outra cousa que probalo.

Os altísimos decibelios contra Venezuela do discurso do Presidente Barack Obama, primeiro, e de Donald Trump, despois, co inflamable senador Marco Rubio de Mariscal de Campo en Cúcuta, non é un sarampelo que eventualmente terminará por pasar, se logran ou non os seus obxectivos. Está na arquitectura do sistema de seguridade nacional estadounidense e inclúe as redes como territorio de primeira orde para os obxectivos do goberno estadounidense, cuxas operacións de influencia global non son ataques dispares contra o inimigo de quenda.

O Departamento de Defensa a través da Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) creou o Social Media in Strategic Communications (SMISC) co dobre obxectivo de “identificar e contrarrestar as campañas de desinformación e de decepción do inimigo nas redes sociais, reducindo a capacidade do adversario de manipular na contorna informativa”. O programa foi desvelado no 2011 e, presuntamente, concluíu no 2015 logo dunha onda de críticas, aínda que especialistas no tema aseguran que as súas estruturas seguen tan vitais e actuantes como entón.

No 2010, o Departamento de Estado creou o Centre for Strategic Counterterrorism Communication (CSCC), que segue utilizando abertamente as redes sociais como plataforma para contrarrestar a “propaganda inimiga”. En verbas do seu fundador, o embaixador retirado Richard LeBaron, “o CSCC materializa a especialización da diplomacia pública no campo das redes sociais, como os equipos SEAL especialízanse en accións contraterroristas no plano táctico”.

O CSCC conta con tres equipos multidisciplinares: Intelixencia e Análise, Plans e Operacións, e o Digital Outreach Team (DOT), encargados da achaiadura, análise, deseño e produción das campañas gráficas e o seu seguimento. A súa capacidade de interacción en Twitter é case en tempo real e alcanza un elevado nivel de interacción en conversacións con extremistas de todas as partes do mundo.

Os combatentes son guerreiros cibernéticos profesionais, empregados do goberno de Estados Unidos ou contratados en terceiros países, ademais de experimentados guerrilleiros afeccionados que perseguen obxectivos moi ben definidos con precisión militar e ferramentas especializadas. Cada tipo de combatente trae un modelo mental diferente ao conflito, pero usa o mesmo conxunto de ferramentas”, afirma Renee DiResta no seu ensaio “The Digital Maginot Line”.

Eses armazóns están agora mesmo operando en Venezuela, como o fixeron noutros escenarios. Estas campañas con frecuencia percíbense como un caos orgánico impulsado por accións emerxentes en liña e accións de afeccionados, cando de feito son axudadas ou instigadas por entes estatais e institucionais sistemáticas que van de arriba cara abaixo con armazóns xerarquicamente ben establecidos.

Exactamente o que se percibe cando sacamos a cabeza do bombardeo de novas no timeline de Twitter e aparécenos como eixo informativo de todas as canles tradicionais e dixitais a escuadra Trump-Rubio-Pompeo-Bolton-Abrams, que a diferenza doutras guerras, por primeira vez, montaron a operación golpista un día amplamente publicitado -o 23 de febreiro-, e nun espazo xeográfica e publicamente definido: Cúcuta.

A proba da dirección ou reitoría política de Estados Unidos na campaña dixital está á vista. Chega con seguir a liña do tempo de Marco Rubio en Twitter. O 23 de febreiro enviou máis de 50 mensaxes e retuits para inducir accións violentas contra o goberno de Nicolás Maduro, incluída a incitación ao magnicidio, que viola abertamente os termos e condicións desta plataforma social:

https://noollodofuracan.files.wordpress.com/2019/02/0d340-0gjbhhozugr8s1shl.jpg

A ferramenta Account Analysis de Luca Hammer reflicte a axitada actividade anti-venezolana en Twitter do Senador, que o 23 de febreiro dirixía desde Cúcuta o cuartel xeral da provocación contra o país sudamericano. Segundo esta ferramenta, do 21 ao 23 de febreiro, as etiquetas máis tuiteadas por Marco Rubio foron: #Venezuela (149), #Maduro (22), #MaduroRegime (15), #Colombia (11), #Cuba (11), #Caracas (7) e #Israel (7)

https://noollodofuracan.files.wordpress.com/2019/02/f3638-1_s0x2kwv-kc3yfghheghdq.png

Neses máis de 50 tweets do 23 de febreiro, o Senador adiantou a información de accións que estaban previamente deseñadas para inculpar ao chavismo, como a fake news de que militares cubanos participaban en operacións en territorio venezolano, sen aportar proba ningunha.

Marco Rubio

@marcorubio

Maduro regime Col. Cristian Morales is commanding the Regime response in with the help of Cuban agents. We know who you are & we know what you are doing.

CNN en Español

@CNNEE

Gases lacrimógenos, perdigones… esta es la situación en el Puente Simón Bolívar. Si estás en Venezuela, mira en vivo aquí: http://cnne.com/envivo

Ver imagen en Twitter
4.199 personas están hablando de esto

Por exemplo, no seguinte tweet responsabiliza ao goberno venezolano de asasinar a civís e incendiar tres camións, pouco antes de que as redes se inundasen de videos, testemuños, fotos aéreas e información que probaban que o incendio produciuse ao lado colombiano, e que a principal vítima das agresións foi a fotógrafa chilena Nicole Kramm, branco do ataque perpetrado por seguidores do presidente designado por EEUU, Juan Guaidó, na fronteira colombiana:

Marco Rubio

@marcorubio

They may not realize it yet but today the Maduro Regime made it easier to isolate them internationally.

After today it will be difficult for nations to remain neutral. And for their allies to continue to support it defend them. (Cont)

Marco Rubio

@marcorubio

The whole world saw the regime use security forces & gangs to injure & kill unarmed civilians.

The whole world saw them set fire to 3 trucks carrying food & other humanitarian aid.

They will soon realize just how badly they overplayed their hand today.

10,9 mil personas están hablando de esto

A sala situacional para a guerra informativa, trasladada en pleno a Cúcuta como se aprecia nesta foto que sacou das súas casillas a Marco Rubio, mostrou como as redes sociais non son exactamente foros sen moderación. Estados Unidos dirixiu a campaña e non só actuou á marxe da regulación tradicional dos medios, senón contra as propias normas das plataformas sociais e mesmo contra un mínimo de normas básicas que se supón debe conter a actuación de políticos e parlamentarios no mundo.

O uso de fake news ese día non só evidenciou unha profunda corrupción de políticos que non dubidan en utilizar a mentira e a manipulación para lograr os seus obxectivos, senón que a mentira e a desinformación planificáronse previamente e utilizáronse deliberadamente para acender a mecha da guerra con actores interesados, máis que en prover información, en producir reaccións políticas, polarizar e “prender lume” nos territorios virtuais e físicos.

Interacción dinámica das rúas e as redes

Hai fartas discusións na esquerda acerca de que é o primeiro, se tomar a rúa ou tomar a rede, coma se fosen excluíntes. Os chavistas comprenderon que si hai unha tarefa política fundamental é a de acabar de entender que a vida en liña e off line non van separadas, son unha continuidade, forman parte dun só corpo, e que hai que saber apreciar este corpo único como termómetro da vida social e medidor do pulso da política.

O territorio fundamental na guerra de información é a mente humana. Se non es un combatente, es o territorio. E unha vez que un combatente gaña sobre un número suficiente de mentes, ten o poder de influír na cultura, a sociedade e a política. Este principio do novo ecosistema mediático parece que empeza a ser comprendido polas forzas revolucionarias.

Como ocorre no territorio físico, vimos na operación mediática contra Venezuela a indución a gran escala por parte da oposición de tácticas de guerrilla urbana con pouca información e carga excesiva de emoción negativa na xente, utilizando para iso os chats de plataformas telefónicas, das redes sociais e os servizos para recadar fondos por Internet.

O concerto Venezuela Aid Live, convocado polo multimillonario británico Richard Branson en Cúcuta, é un paradigma desta estratexia. O seu obxectivo era sacar á oposición das súas catacumbas virtuais e mobilizalas á fronteira colombo-venezolana como barricada para a escalada mediática e política, e de paso monetizar a operación. Por certo, pouco se sabe dos 100 millóns de dólares que presuntamente recadarían:

Sólo falta que los artistas del Aid Live Venezuela salgan diciendo que el dinero que recaudaron iban en un cheque dentro de la gandola que quemaron.

Sólo falta que los artistas del Aid Live Venezuela salgan diciendo que el dinero que recaudaron iban en un cheque dentro de la gandola que quemaron.

A ofensiva do #23F contra o chavismo fracasou estrepitosamente porque, ademais doutras variables que apuntan á unidade cívico-militar e á fortaleza do liderado venezolano, hai unha altísima presenza da poboación na rede e unha actuación militante da cidadanía, que enfronta á oposición nas rúas e nas redes.

O chavismo coñece e aprópiase do discurso do liderado, acompaña as súas propostas e etiquetas, e desagrega os conceptos para xerar contido propio de forma moi activa. Entende cada rede social e o seu estilo, e traslada as súas mensaxes de xeito crible e personalizada. As etiquetas do golpismo e o intervencionismo nos últimos tres días non puideron señorear as tendencias de Twitter no país, aínda que fixeron un aporte aos hábitos da rede do paxaro azul: a aparición dun hashtag en inglés no trending dun país de fala castelá, como advertiu agudamente Erin Gallagher:

A diferenza da guarimba de 2017, onde se produciu unha total esquizofrenia entre o que ocorría ao interior de Venezuela e a narrativa de medios e redes fóra do país, esta vez logrouse romper a cámara de eco da dereita internacional aliñada coa operación de guerra.

A definición canónica dunha cámara de eco é a situación na que información, ideas ou crenzas son amplificadas por transmisión e repetición nun sistema pechado onde as visións diferentes ou competidoras son censuradas, prohibidas ou minoritariamente representadas. Noutras palabras, só adoitan rebotar as ideas dunha dereita que se mobiliza á velocidade dun clic e que utiliza laboratorios para moverse na Internet profunda e actuar sobre as emocións e os intereses de millóns de persoas.

Esta situación crebouse nestes días. A dereita mobilizou aos seus actores, pero non logrou convencer aos que están fóra das súas burbullas. O territorio mental xa non parece ser unha posesión exclusiva dos grandes conglomerados mediáticos e os seus abafadores ecos dixitais, subordinados a operacións militares que nos meteron de cabeza nunha guerra de novo tipo. Xa en 1970, McLuhan escribiu, na cultura é o noso negocio, “a Terceira Guerra Mundial é unha guerra de guerrillas de información sen división entre a participación militar e civil”.

A escasa transparencia entre o militar e o civil, e a permeabilidade da fronteira dixital, que ata agora favoreceran á oposición, terminaron inclinando a balanza a favor do chavismo cunha mellor concertación dos esforzos de centos de medios dixitais alternativos e usuarios comúns das redes que replicaron abafadoramente as denuncias da operación mediática dirixida desde Cúcuta.

O chavismo presentou unha proposta máis racional e moralmente consistente, que lle permitiu dar eco ou halar a segmentos críticos das súas propias forzas, á maioría dos indecisos e ata a sectores moderados da oposición fartos da violencia, e que por primeira vez sae da fronteira nacional e planta cara aos laboratorios internacionais que se mobilizaron nesta guerra informativa.

Para corroborar esta hipótese fixemos medicións de dúas etiquetas distantes entre si no espectro político, utilizando Socialberaring, a unha mesma hora do 24 de febreiro de 2019, ás 10:00 am. Esta ferramenta analiza o impacto dun hashtag en Twitter segundo o período de tempo que a ferramenta determina e calcula o alcance, as impresións, o total de RTs e favoritos, e mostra os 100 últimos publicados. Os tuits relacionados poden filtrarse por idioma, tipo de contido e xeolocalización

A etiqueta #IntervencionMilitarYa, o 24 de febreiro, revelaba que a maior cantidade de usuarios proviñeron de Brasil, e que os de Estados Unidos e Colombia, sumados, duplicaban aos que tuitearon desde Venezuela.

https://noollodofuracan.files.wordpress.com/2019/02/3879f-1o_h1m3r6b6hleigrcvo5lw.png

O 74 por cento das mensaxes compartidas coa etiqueta #IntervencionMilitarYa producíronse desde os móbiles, co cal verificouse, unha vez máis, a preeminencia destes terminais nos escenarios de confrontación informativa.

https://noollodofuracan.files.wordpress.com/2019/02/360c4-1rxkxstvnlancomiw6dr-xq.png

Ao mesmo tempo, analicei a etiqueta #ManosFueraDeVenezuela. Como se pode apreciar, replicouse nunha maior cantidade de países, e amplamente as mensaxes en varias nacións da rexión superaron os emitidos polo chavismo desde Venezuela. Desde hai varios anos seguín de cerca as campañas en redes sociais contra Venezuela, e non observara algo similar:

https://noollodofuracan.files.wordpress.com/2019/02/4c6a8-10e_edgyqmw8cujngtv8ptq.png

O chavismo e as forzas progresistas na rexión, co acompañamento de voces en Estados Unidos, mobilizáronse nas redes para romper o cerco mediático. Saíron do esquema da «gacetilla» de prensa e da comunicación unidireccional, ao corpo a corpo na disputa de sentido, co acompañamento dalgunhas figuras de primeira liña (influenciadores), que encabezaron as tendencias revolucionarias e utilizaron as redes, en particular Twitter, na plenitude do seu potencial. Responderon consultas, interactuaron coas audiencias, replicaron organicamente con creatividade e humor os desmentidos ás operacións de propaganda da oposición e dos voceiros de Estados Unidos, e desafiaron de tal xeito os puntos de vista da sala situacional de Cúcuta, que fixeron cometer graves erros ao inimigo, como eses tweets emocionais de Marco Rubio chamando ao magnicidio de Maduro.

É evidente que se produciu unha “escoita activa” no progresismo, é dicir, a atención ás demandas doutros usuarios, á vez que se identificaban tendencias e puntos de interese da audiencia, o cal facilitou un ámbito de interacción horizontal que disparou a información e os argumentos das forzas progresistas fóra da zona de confort que integra a súa propia militancia.

Aínda que como dixen ao principio requírense doutras medicións, pódese adiantar cos datos que temos diante que o #23F opositor non só foi unha soberana derrota política para a dereita comandada en Cúcuta por Marco Rubio, senón a primeira gran evidencia de que a esquerda no continente aprende a defenderse na redes e facerlle fronte á guerra de nova xeración a escala rexional.

Fuente: Dominio Cuba

ENTREVISTA A ÓSCAR LOMBA (CANDIDATO NÚMERO DOUS DO CORPO DE LISTA NA CANDIDATURA ´VIGO PODE´ NAS PRIMARIAS INTERNAS DE PODEMOS EN VIGO)

Cifras e datos que desmontan a “crise humanitaria” en Venezuela

Caracas

Fonte: Portal Alba (Alianza Bolivariana para os Pobos da nosa América).

Tradutora ao galego: Adela Alonso

O anuncio do ingreso de “axuda humanitaria” por parte de Estados Unidos a través das fronteiras de Colombia e Brasil, valorada en 20 millóns de dólares e irrisoria en contraste cos danos que produce o cerco financeiro, cuantificados en 30 mil millóns de dólares, e non logra hexemonizar a opinión pública, sobre todo polas ameazas de intervención militar que se coaron desde a Casa Branca, pero ademais porque os datos reais sobre a situación política e económica venezolana desentoan cos das nacións que padecen profundos estragos sociais.

A crise humanitaria é unha categoría do Dereito Internacional Humanitario, que se refire tanto a desastres naturais como a conflitos bélicos de alta densidade e dálle á axuda transnacional operada por gobernos e organismos internacionais, un argumento para intervir nas decisións que incumben aos Estados, violando as súas soberanías. Haití, Somalia e Sudán do Sur son os precedentes de Venezuela, o actual obxectivo das cruzadas humanitarias.

A Organización das Nacións Unidas define que, para existir unha urxencia desta natureza, os niveis de violencia, fame e enfermidades deben afectar a millóns de persoas sen que o Estado encargado poida exercer un control efectivo dos problemas.

Iemen, Libia, Iraq, Siria, República Democrática do Congo, Ucraína, son algúns dos principais países que a Axencia da ONU para os refuxiados (ACNUR) considera como os máis críticos de 2018 por estar inmersas nunha crise social de natureza complexa e prolongada. As guerras que as atravesan, incrementan as crises alimentarias, as epidemias de enfermidades, o desprazamento interno e a migración forzada.

Nese sentido, as características específicas que se repiten nestas rexións de África, Asia e Europa do Leste, en Venezuela non suceden ou se presentan moito menos intensificadas.

Inseguridade alimentaria inducida e a contraofensiva dos CLAP

Desde 2016, comezouse a situar o relato de “crise humanitaria” desde a Asemblea Nacional, tribuna da oposición e nos espazos da Organización de Estados Americanos (OEA) con Luís Almagro á cabeza da operación, prevendo que os efectos do Decreto Obama e a súa ratificación polo presidente Donald Trump sentiríanse na vida cotiá da poboación.

É innegable o deterioro das condicións económicas na poboación venezolana produto das violentas agresións económicas, que ademais alentaron a proliferación da economía paralela e a especulación, pero segue sen existir punto de comparación con verdadeiras colapsos estruturais de rexións asiáticas e africanas.

Os últimos informes da FAO estiman que entre os anos 2016 e 2018 houbo un aumento do 11% de subalimentación, sendo insuficiente para agregalo a urxencias alimentarias que sofren países subsaharianos, onde a proporción de persoas subnutridas sitúase en 30% do total da poboación.

O boicot premeditado da industria privada para exercer presión económica, xunto co ataque á moeda desde mafias cambiarias, desmelloraron o acceso do cidadán común a produtos esenciais da canastra básica.

Simultaneamente, as sancións financeiras aplicadas ao Banco Central de Venezuela e á estatal PDVSA limitaron a capacidade de manobra do goberno venezolano para dar resposta á precarización da alimentación.

Porén a política de distribución de alimentos a prezos subsidiados, que o Estado venezolano articula a través dos CLAP, contivo en gran parte os efectos destas agresións dirixidas directamente á poboación. O ataque e descrédito internacional a unha estrutura que, actualmente, garántelle a alimentación básica a máis de 6 millóns de familias, reafirma as intencións de instrumentalizar o relato de fame como elemento da suposta “crise humanitaria” en Venezuela, pola cal inténtase xustificar unha intervención militar.

Non hai que esquecer que o ano pasado o goberno de Colombia, baixo tutela do Departamento de Estado, impediu a entrada de máis de 25 mil caixas de alimentos CLAP, mentres que bancos internacionais obstaculizaron o pagamento doutras 18 mil, obrigando ao país a triangular con países aliados para esquivar o bloqueo.

Consecuencias das agresións financeiras ao sector de saúde público

Máis crítico foi a sabotaxe na adquisición de insumos médicos para crebar os servizos de urxencias hospitalarias. As desmelloradas condicións dos centros asistenciais tamén teñen como principal detonante á orde executiva asinada por Donald Trump en agosto de 2017.

Aos fenómenos nacionais de acaparamento de medicinas, alza nos prezos e redes de contrabando que desvían recursos, súmanse os impedimentos internacionais para importar tratamentos médicos, como a negativa de Citibank a recibir un pagamento para a adquisición de 300 mil dose de insulina, a obstaculización en Colombia dun cargamento con medicinas contra a malaria logo dun rebrote desta enfermidade que fora erradicada, ou o recente bloqueo por parte de España sobre un envío na aeroliña Iberia de 200 mil unidades de medicamentos para enfermidades crónicas, compradas en Qatar.

Agora, a contraofensiva venezolana de novo serve de compensación ás graves consecuencias destes ataques multidimensionais.

A activación do plan nacional de balde de vacinas 2018, co apoio de Organización Mundial da Saúde (OMS) e representantes dos médicos cubanos, é un exemplo disto. Durante os meses de abril e maio desenvolveuse un proceso de vacinación con máis de 11 millóns de doses, contemplando un total de 9 millóns de beneficiados. Entre as enfermidades que abrangueu, estivo a difteria, tuberculose, malaria, hepatite B, poliomielites, sarampelo e tétanos.

O arribo do buque hospital chinés “Arca da Paz” en setembro de 2018, é outro elemento a sopesar cando se lle acusa ao Goberno de ser responsable da situación hospitalaria. Esta nave chegou a porto venezolano, con 120 profesionais da medicina, 8 quirófanos, 300 camas hospitalarias e uns 2 mil 666 dispositivos médicos para proporcionar atencións especializadas ao país. A actividade foi unha acción coordinada entre Chinesa e Venezuela.

A diferenza de Estados que perderon a habilidade para exercer un control sobre os seus territorios e ante casos de conflitos bélicos ou desastres naturais son incapaces de xestionar solucións ás crises sanitarias que resultan de alí, Venezuela soubo entaboar alianzas de cooperación con países e organismos internacionais para mitigar os danos na saúde da poboación.

Desprazamentos internos e refuxiados: cifras contrastables

Un trazo elemental dos países con crises humanitarias son os desprazamentos forzados internos e cara a outros países, en procura de resgardarse dos enfrontamentos violentos. No informe anual de 2018, ACNUR especificou que dous terzos das 68 millóns de persoas desprazadas pola guerra e o conflito, proveñen de cinco países: Siria, Afganistán, Sudán do Sur, Myanmar e Somalia. Doutra banda, Colombia ten 7.7 millóns de vítimas do conflito fuxindo polo territorio nacional, sendo o país latinoamericano con maiores desprazados internos.

En cambio, en Venezuela non existe rexistro de desprazamentos forzosos no interior do país, pero o uso descontextualizado de cifras sobre migracións e refuxiados polos medios de comunicación internacionais está amplamente documentado, si reclamou a atención dunha crise migratoria, aínda que non se corresponda aos desprazamentos que provoca unha confrontación bélica.

Os datos publicados por distintas iniciativas para caracterizar ao “éxodo venezolano” como un problema que ameaza a seguridade internacional, varían nas cifras e colocan nun mesmo saco a migrantes e refuxiados. O certo é que as razóns da migración venezolana son fundamentalmente económicas (exacerbadas por campañas mediáticas) e dispáranse en 2017, ano en que se intensificou o bloqueo financeiro contra o país.

Na actualidade un total de 12 mil 750 das persoas que viaxaron a outros países para mellorar a súa condición económica regresaron a través do Plan Volta á Patria, programa implementado para repatriar aos venezolanos vítimas da explotación laboral, accións de xenofobia e a trata de persoas.

Actores e elementos vixentes que desmontan a “crise humanitaria”

O Estado venezolano mantén a articulación con actores estatais e non estatais co obxectivo de blindar os programas sociais, a condición de que non se condicione a prestación de apoio.

Na reunión sostida coa FAO e Unicef a mediados de xaneiro, no marco dunha invitación da presidencia atendida pola ONU, asináronse convenios relacionados cos programas de alimentación escolar, educación integral e agricultura urbana.

Asemade, membros do Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR) participan xunto coa Vicepresidencia e o Ministerio de Saúde na avaliación dos mecanismos de cooperación para fortalecer a área médica, logo de que días anteriores, o presidente da Cruz Vermella Christoph Harnisch advertise o carácter político da operación que quere activarse na fronteira con Colombia e manifestase non participar no que non consideran que sexa unha axuda humanitaria.

O ministro de saúde Carlos Alvarado tamén anunciou o ingreso de 18 millóns de insumos médicos, provenientes na súa maioría dos convenios establecidos con Cuba e China, uns de compra directa con empresas do mercado internacional que non obstaculizan os pagamentos e outros a través do fondo rotatorio e a Organización Panamericana da Saúde.

Esta xestión directa das institucións venezolanas impide que as accións coordinadas desde Washington resulten nunha verdadeira crise humanitaria que promova a caída inminente das estruturas que manteñen a orde política dentro do país. É dicir: o Estado e o chavismo.

Ao recoñecer a órganos paralelos como lexítimos e proporcionarlles financiamento, Estados Unidos nega a autoridade política do goberno nacional para actuar como máximo representante do país na resolución dos problemas.

Así, denuncian que Venezuela non acepta “axuda humanitaria”, mentres descoñecen os esforzos multilaterais en función de garantir a estabilidade social. Porque unha saída diplomática ameaza as variables que fabricaron para xustificar o acceso militar ao territorio baixo a suposta “axuda humanitaria”.

Dicer a verdade aos pais

large_large_carta-a-papa-noel

Fonte: Borroka Garaia dá!

Autor: Anónimo. 

Tradución ao galego: Alberte Cid Garcia. 

Na primeira metade do século XIX entre o día de San Nicolás (6 de decembro) e o día de Aninovo, os pobres de Nova York tiñan permitido pedir abertamente comida e bebida sen ser perseguidos ademais de facer celebracións na rúa. Nas seguintes décadas a partir de 1800 multiplicaríase por dez o número de habitantes de Nova York, multiplicándose proporcionalmente o número de xente empobrecida.

Nese contexto existía o temor entre a elite económica de que estas cesións e celebracións multitudinarias permitidas á clase baixa puidesen derivar en protestas ante o aumento do desemprego ou as cada vez peores condicións e xornadas extensivas de traballo escravo. E é así que en resposta a estas preocupacións da elite, os adiñeirados trataron de cambiar a tradición popular por unha suposta e inexistente tradición herdada de Europa segundo a cal os agasallos non debían darse de patróns e amos a traballadores, serventes ou vagabundos senón de pais a fillos. Este novo “costume” foi ben acollido e impulsado pola clase empresarial e comercial a través da reinterpretación da figura de Santa Claus, polo que este foi deseñado nese momento como un home con zorra que porta agasallos. A imaxe final foi debuxada pola empresa Coca-cola.

Son varias as mitoloxías e lendas que anteceden ao cristianismo ou ao islam baseadas en salvadores, magos e estrelas. Por exemplo na crónica de Zuqnin onde se recompilan mitos do Medio Oriente onde meigos (sabios astrónomos) subían a unha montaña cósmica (Hara Barzaiti) onde se escondía unha profecía: Que o salvador estaba por nacer. De aí e guiados por un sinal divino en forma de estrela partían a honrar a Saoshyant, o redentor, nacido da semente de Zaratustra. Certamente o mito dos Reis Meigos non deixa de ser un plaxio destas narracións de fantasía.

Nin sequera na biblia se menciona a ningún Rei Meigo, nin se especifica o seu número. Simplemente dise literalmente: “Cando naceu Xesús, uns magos presentáronse en Xerusalén”. Que son tres é unha elucubración posterior baseada simplemente en que tres foron as ofrendas: ouro , incenso e mirra. Os seus nomes foron tamén directamente inventados sobre o século V. Do mesmo xeito que posteriormente tivesen que aparecer con camelos e paxes. Esta historia ficticia claramente vaise construíndo e reconstruíndo ao longo do tempo. O interesante é saber porqué.

A igrexa católica nun principio non estaba de acordo con que na biblia aparecese unha descrición dos magos de oriente, demasiado relacionados coas lendas do imperio persa e a ficción literaria. Foi séculos despois cando isto ocorreu. A primeira vez que son mostrados como se lles coñece hoxe ocorre no século VI nun mosaico italiano: tres reis persas que lideran unha procesión. Eses reis co tempo foron modificándose até chegar á versión do século XVI. Onde aparece de súpeto un rei negro. Até ese século os tres reis foran brancos. Foi cando empezaron as incursións militares coloniais portuguesas en África, cando se incluíu un rei africano, Baltasar.

Os reis meigos que adornan “os beléns” representaron o interese político da época coa intención de subxugar aos “reis pagáns”, de mostrar o camiño de conversión do “pagán” que se inclina ante o cristianismo. Cando os portugueses arrasaban África e Asia, os españois facían o propio en América. Foi nese contexto onde agroma a idea dos Reis Meigos pagáns de tres razas que adoran ao “neno Xesús”. Xusto no momento que o colonialismo estaba en expansión polo que a modo de hexemonía cultural apoiada na cruz e na espada aséntase esa mitoloxía concreta que coñecemos hoxe como os Reis Meigos. Que simplemente foi un elemento de cara a xustificar e promocionar o proxecto político do imperialismo europeo patrocinado pola igrexa católica.

Nin que dicer ten que os Reis Meigos dean agasallos (de pais a fillos) é unha idea moderna da burguesía comercial española, algo que non existira antes e que foi unha copia exacta e exportación directa do acontecido en EEUU.

O Olentzero é un personaxe navarro da tradición navideña vasca. Trátase dun carboeiro mitolóxico que trae os agasallos o día de Nadal nos fogares da área xeográfica e cultural conformada polo País Vasco e Navarra e o País Vasco francés. A súa orixe está na zona de Lesaca. Que o Olentzero traia agasallos nas mesmas condicións que Santa Claus ou os Reis Meigos (de pais a fillos) tamén foi un invento moderno. O Olentzero tampouco se salva de manipulacións católicas e comerciais para servir a intereses concretos. A tradición do Olentzero está situada dentro das celebracións do solsticio de inverno, o renacemento da natureza e do sol. Moi anteriores á “cristianización” de Euskal Herria. Esta tradición pagá vasca foi collida sen escrúpulos polo catolicismo e manipulada ata o absurdo facendo crer que en realidade o Olentzero o que proclama é o nacemento do “neno Xesús”. É dicir, un “xigante ou xentil” que tamén se converte ao cristianismo como así fixeran supostamente os Reis Meigos. Non foi ata o século XX que se lle empezan a incorporar elementos doutras “tradicións” en detrimento das tradicións circulares vascas do pobo baixo como o dos agasallos (que non casualmente hai que mercar) e que a súa verdadeira orixe está nas vicisitudes da loita de clases do século XIX en Nova York e a súa adaptación polas burguesías locais, ou que se lle intente nalgunhas ocasións “vestir mellor” e darlle unha imaxe afastada da “suciedade”, o “alcohol” ou mesmo a súa pipa para distanciarse moralmente da súa condición de clase baixa (carboeiro, arrantzale, pastor, campesiño…).

A Xunta e a súa nefasta política de vivenda

creditovivienda2

A falta de accións públicas por parte da Xunta de Galicia de cara á atención ás persoas sen teito e as inadecuadas políticas de promoción de vivendas sociais ou en alugueiro están deixando ás persoas humildes á beira dun mercado financeiro confuso e carente de calquera control institucional. Deste xeito posibilitouse o negocio máis colosal, lucrativo e fraudulento dos últimos tempos en Galicia: a compra–venda de vivenda nova e usada.

Por Óscar Lomba | Vigo |  Fonte: Galicia Confidencial

As consecuencias da presente crise inmobiliaria en Galicia e as desafortunadas políticas de vivenda da Xunta, que non tomou decisións –no marco das súas competencias– para  corrixir as imperfeccións da actual lexislación hipotecaria, contribuíron a dificultar a existencia dos debedores hipotecarios e a facer imposíbel mesmo a súa propia subsistencia.
Os poderes públicos permitiron que se esmagase a economía das familias galegas e permaneceron pasivos mentres afundía o conxunto dos sectores populares ao transferirse descomunais recursos públicos para o pagamento da débeda dunhas entidades financeiras que actuaron de xeito irresponsábel ao atesourar e logo dilapidar uns dividendos descomunais derivados do sobreendebedamento de miles de familias humildes.
Nos últimos tempos a crise hipotecaria derivada do devandito sobreendebedamento e o desemprego xeneralizado forzaron ao impagamento a numerosas familias e os desafiuzamentos incrementáronse exponencialmente en todas as cidades, vilas e aldeas de Galicia. Fronte a isto, o goberno de Núñez Feijoo non foi quen de arbitrar medida ningunha que fixese fronte as causas da actual crise do sistema hipotecario.
A falta dunha lei galega para a protección dos sectores sociais vulnerábeis que auxilie e ampare ás economías domésticas contra a insolvencia familiar e a ausencia de respostas institucionais eficaces que contribúan a frear os desafiuzamentos conduciunos a unha situación insostíbel. É vital para o mercado hipotecario contar cun sistema bancario eficaz e xusto que poida desempeñar funcións de outorgamento de créditos, ofreza os coñecementos especializados necesarios para avaliar a solicitude de préstamo aos prestatarios e no que as institucións recaden e aporten fondos. Tamén sería necesaria unha fiscalización eficaz dos bancos por parte das administracións públicas así como unha divulgación de información financeira clara e transparente para que operen correctamente. Cuestións que aínda non  foron abordadas en Galicia.
Eses centos de galegos e galegas que non teñen recursos suficientes para cumprir cos pagamentos da súa hipoteca, e que ademais tampouco poderían afrontar un aluguer se entregasen a súa vivenda, deberían ter algún tipo de saída que lles permitise resolver a súa dramática situación. Entendo que o que corresponde é aplicar a sentenza do Tribunal Europeo de Xustiza por parte dos xuíces para deter os desafiuzamentos en Galicia. Resulta imprescindíbel a presentación inmediata polo conxunto de partidos da oposición dunha proposición de Lei de Vivenda que teña como obxectivo garantir, no ámbito da Comunidade Autónoma de Galicia e ao amparo das competencias previstas no artigo 27.3 do Estatuto de Autonomía de Galicia, o dereito constitucional a unha vivenda digna e axeitada.
Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA
350842